Harmonieus leven in de dualiteit: een kwestie van evenwicht in de illusies

We maken een onderscheid tussen positieve en negatieve gevoelens. Tussen wat goed voelt en wat niet. Tussen liefde en haat. Mooi en lelijk. Zwart en wit. Dit betekent dat we de dingen die we ervaren, categoriseren en beoordelen. En in de dualistische of polaire wereld waarin we leven is dat niets abnormaals.

Maar dit hoeft niet te betekenen dat we moeten kiezen of verwerpen. Ik heb ontdekt dat het mogelijk is om in het reine te zijn met de dualiteit zonder de dingen op te splitsen. Hoe paradoxaal het ook mag klinken: de dualiteit der dingen is niets anders dan eenheid. Want het ene kan onmogelijk bestaan zonder het andere. En dat stelt mij gerust.

Ik hoef mij bijvoorbeeld niet bedreigd te voelen door onwetendheid omdat ik nu weet dat onwetendheid niet kan bestaan zonder haar tegenovergestelde, namelijk kennis. Als jong meisje concludeerde ik op een gegeven moment dat onwetendheid de bron van alle ellende was. En dat we onwetendheid de wereld moesten uithelpen. Nu weet ik dat de kennis waar ik zo van hou niet kan bestaan zonder onwetendheid. Tegenpolen zijn met elkaar verbonden. Ze zijn in feite één geheel. Ze vullen elkaar aan.

Hoe weten we wat het is om geliefd te zijn, als we geen notie hebben van het omgekeerde? Wat weten we over vrijheid zolang we ons niet gevangen hebben gevoeld? We kunnen de waarde der dingen pas echt inschatten als we het geheel hebben ervaren. Het cliché zegt dat je pas beseft wat je hebt, op het moment dat je het verliest. En dat is, zoals de meeste clichés, helemaal waar.

Wanneer we iets ervaren dat we liever niet ervaren, iets dat we negatief noemen, dan is weerstand tegen die ervaring geen oplossing. Negatieve of moeilijke gevoelens hebben evenveel ‘bestaansrecht’ als positieve gewaarwordingen. Ik ben ervan overtuigd dat niets voor niets is. Dat er achter alles een boodschap of reden schuilt. Wanneer we het negatieve wegwuiven of negeren, dan gaan we aan die boodschap voorbij. Het vraagt moed en vertrouwen om moeilijke ervaringen te doorvoelen en te accepteren. Maar in plaats van boos en opstandig te worden, kunnen we ons afvragen: wat wil dit zeggen? Wat wordt er gecommuniceerd? Wat zie ik over het hoofd?

Een bepaalde problematiek zal zich blijven herhalen zolang we de boodschap of levensles niet begrepen hebben. Mijn ervaring met een chronische ziekte is daar een goed voorbeeld van. Zolang ik niet doorhad dat het antwoord van de problematiek in mezelf te vinden was, bleef dezelfde ellende zich telkens opnieuw voordoen. Ik vroeg aan iedereen behalve aan mezelf: wat moet ik doen om te genezen?

Als er zich symptomen voordoen, dan vraag ik aan mezelf wat ze willen zeggen. Ik vraag aan mezelf wat ik wil. Wat probeer ik aan mezelf te communiceren? Ik leg de verantwoordelijkheid dus bij mezelf. Wat niet wil zeggen dat ik mezelf iets verwijt of dat ik iets ‘fout’ doe. Ik heb geleerd dat goed en fout eveneens polaire concepten die evenwaardig zijn in hun bestaan. Maar het blijven wel concepten, ideeën in ons hoofd, die sterk onderhevig zijn aan subjectiviteit. Omwille van die subjectiviteit is er in ons dualistisch bestaan geen absolute waarheid. Elke bewering kan tegengesproken worden. Juist omdat elke bewering gewoonweg niet kan bestaan zonder haar tegengestelde.

Fysieke problematieken zoals ziekte of pijn, zijn een uitvergroting van datgene dat reeds aanwezig was, alvorens de problemen zich fysiek manifesteerden. Indien een bepaald aspect van onszelf, of een levensles, systematisch genegeerd wordt, dan zal deze alleen maar groeien en transformeren tot iets dat we niet meer kunnen negeren. Zo heb ik het bijvoorbeeld jarenlang nagelaten om mijn grenzen vanuit eigenliefde af te bakenen. Ik deed wat ik dacht dat ik moest doen, vaak in functie van wat anderen over mij zouden denken. Maar ik deed niet wat ik eigenlijk voelde dat ik wou doen en deed mezelf daarmee tekort. De boodschap omtrent het afbakenen van grenzen werd mij doorheen de jaren steeds prominenter opgedrongen totdat ik elke dag ziek in bed lag. Als men mij toen zou gevraagd hebben hoe de ziekte mij deed voelen, dan had ik geantwoord: begrensd!

Pas als ik doodziek was en niet meer in staat was om anderen te pleasen en mijn prestatiedrang achterna te lopen, dan was ik bereid om naar mijn eigen noden te luisteren. Pas dan besefte ik wat echt belangrijk was in mijn leven. Ik zag eindelijk in hoe belangrijk het was om mijn grenzen te respecteren. Daarmee wil ik zeggen: kiezen voor wat ik graag doe en me niet verplicht voelen om iets anders te doen. Maar om tot dat inzicht te komen, heb ik mezelf serieus onder druk moeten zetten.

In wezen is alles één en is er geen onderscheid tussen de dingen die bestaan. Jij en ik zijn één. Vanuit ons fysieke menselijk perspectief is dat niet evident om gewaar te worden. De dualiteit die we menen te voelen is eigenlijk een illusie. Maar dat wil niet zeggen dat deze illusie geen betekenis heeft. Ook de dualistische illusie is er met een reden. In essentie maken alle dingen deel uit van één oneindig scheppend bewustzijn. We kunnen dit God noemen. En God wil en kan werkelijk alles ervaren. Maar dan ook ALLES. De mogelijkheden zijn oneindig. Mijn perspectief als Karolien Deman is daar slechts een heel klein deeltje van. Jouw perspectief als lezer is een ander deeltje. Om alles diepgaand te kunnen ervaren, werden er verschillende perspectieven ontworpen. Vanuit een bepaald perspectief lijkt het inderdaad dat er een verschil is tussen ik en de ander. Mijn perspectief versus jouw perspectief. Maar toch zijn we één en dezelfde die beide perspectieven aan het ervaren is. En alles wordt simultaan ervaren, hier en nu. Want ook tijd en ruimte zijn illusies.

Levende als mens in een dualistische wereld, zijn we onderhevig aan illusies. En dat is oké. We kunnen meester worden in het hanteren van illusies. Illusies kunnen getransformeerd of gecreëerd worden. En een evenwicht in de dualiteit der illusies is nog het meest wensbare. Bijvoorbeeld: toen ik erg ziek was, leefde ik in de illusie van begrenzing of beperking. Deze illusie die ik als negatief beschreef, had toen de overhand. Ik had mezelf kunnen neerleggen bij dat idee en definitief besluiten dat beperking nu eenmaal deel van mijn leven uitmaakte. Heel even heb ik dat ook oprecht gedacht. Maar ik heb het tij weten te keren. Ik werd mij bewust van mijn beperkende overtuigingen en besloot om alles op alles te zetten om deze te transformeren. Ik was zodanig ziek en wanhopig dat ik werkelijk alles wou proberen. Het transformeren of herprogrammeren van overtuigingen en gewoonten is een erg moeilijke maar zeer vruchtbare oefening. In mijn boek en video’s heb ik daar meermaals over.

Er bestaan heel veel technieken die je kunt toepassen om je overtuigingen en gewoonten te transformeren. Alom gekende zijn bijvoorbeeld meditatie, visualisatie of het uitspreken van affirmaties. Om los te komen van mijn ideeën omtrent beperking, focuste ik elke dag op het omgekeerde, namelijk onbeperkt zijn. Mantragewijs sprak ik affirmaties uit waarin ik mezelf overtuigde van mijn onbegrensde mogelijkheden. Ik zei tegen mezelf dat ik alles kon. Dat ik tot alles in staat was. Ik oefende mezelf in het simuleren van zulke ervaring. Hoe zou het zijn indien ik fysiek onbeperkt was? Wat zou ik dan doen? En nog belangrijker: wat zou ik dan voelen? Dat is wat visualiseren is.

Nu ik mij niet meer ziek voel en daadwerkelijk alles kan doen waar ik zin in heb, besef ik dat ik in wezen zowel beperkt als onbeperkt ben. Want ik ben alles, ik ben het geheel, en het geheel sluit niets uit. Net zoals alles in de dualistische wereld, heeft ook beperking een tegenpool nodig om te kunnen bestaan. Ik aanvaard beide polen. En dat aanvaarden gaat heel gemakkelijk als er een evenwicht is tussen beide polen. In de periode dat ik me ziek voelde, was dat evenwicht zoek. Ondanks dat de dualiteit een illusie is, dienen we om echt gelukkig en vrij te zijn een evenwicht te hanteren in de illusies. Je hoeft dus niet te kiezen tussen goed of slecht. Tussen licht of donker. Je bent beide. En naargelang de context kan het ene of het andere doorwegen. Dat bepaal jij zelf. Want jij bent de schepper van je realiteit. Een schepper of een kunstenaar die kan kiezen uit een oneindig palet aan mogelijkheden.

Positieve reflecties

Alles wat je denkt en zegt, weerspiegelt in je realiteit. Daarvan ben ik overtuigd. Dat weerspiegelen neem ik ook letterlijk. De spiegel waar ik elke dag in kijk, reflecteert krachtige termen. Ik schrijf ze met lipstick op het glas. Achter deze spiegel zitten ook briefjes met mooie boodschappen voor mezelf. Dit zijn kleine hulpmiddelen die doordringen in mijn (onder)bewustzijn. Want elk woord heeft een vibratie. Ik reflecteer daarom de meest heilzame vibraties op mezelf.

Ik hoor zo vaak mensen negatieve uitspraken doen over zichzelf. En die worden dan ook nog eens frequent herhaald en bevestigd. Ik probeer me bewust te zijn van mijn negatieve overtuigingen en transformeer deze naar iets positief. Ik doe dit op verschillende manieren. Het schrijven op mijn spiegel is één van mijn technieken.

Vroeger zou ik hiermee gelachen hebben. Ik dacht dat positieve affirmaties geen of weinig effect hadden. Maar ik heb geleerd dat transformatie en heling juist schuilt in de kleine alledaagse dingen. Consequente herhaling van lieve boodschappen voor jezelf, kan tot grootste resultaten leiden.

Ik voel me dan ook vrij, gezond en sterk. En ik ben daar zo ontzettend dankbaar voor. En als ik eens een minder sterke dag ervaar, dan heb ik vertrouwen. Dan vergeef ik mezelf en weet ik dat het hoort bij het proces van ontwikkeling.

reflections.jpg


Gedicht

Dit gedicht schreef ik naar aanleiding van een groepstentoonstelling (Kunstoevers te Aalst) waaraan ik deelnam. Deze tekst vergezelde mijn sculptuur, ‘De Woekeraar’. Het gaat over de storende gewoontes van mijn brein en hoe ik mezelf daarvan verlos.

gedichtkunstoevers.jpg

Wat is de realiteit?

Het is een uitdaging om concepten te definiëren die als vanzelfsprekend worden beschouwd. Want eenmaal je een sluitende definitie probeert te vormen, merk je al snel dat de dingen vaak niet zijn wat ze lijken.

Wat verstaan we bijvoorbeeld onder het begrip ‘realiteit’? Wat bedoelen we precies als we zeggen dat we ‘realistisch’ moeten zijn?

Stilzwijgend en quasi unaniem nemen we aan dat de realiteit een vaststaand gegeven is. Iets waar we niet omheen kunnen. Vanuit die veronderstelling voelen we ons vaak geworpen in de realiteit, als een toevalligheid dat onderhevig is aan externe wetten. De realiteit wordt dan als positief of negatief geïnterpreteerd. Gunstig of ongunstig. Als iets waar we dienen mee rekening te houden.

We beperken onszelf ook door te stellen dat het ‘onrealistisch’ is om bepaalde dingen te denken of verwachten. Want we gaan ervan uit dat we ons moeten aanpassen aan de realiteit rondom ons.

Maar wat de realiteit geen op zichzelf staand fenomeen is? Wat als de realiteit een product is van onze gedachten en interne leefwereld? Het interessante aan deze stelling is dat ze wetenschappelijk onderbouwd kan worden, gestaafd op zogenaamde harde feiten.

Het is namelijk een feit dat de manier waarop wij onze realiteit ervaren afhankelijk is van ons perceptievermogen. En dat perceptievermogen bestaat uit onze hersenen die externe prikkels omzetten naar een verstaanbaar en gemakkelijk hanteerbaar geheel. Verstoorde hersenfuncties of psychische aandoeningen tonen aan dat de realiteit veranderlijk is.

Kortom: wat je ervaart, is wat je zelf maakt. De hersenen creëren een logica die gericht is op zelfbehoud en overleving. Het is niet te bewijzen, maar we gaan ervan uit dat iedereen met ‘normaal’ functionerende hersenen min of meer hetzelfde ervaart. Als er iemand iets beweert dat niet strookt met het algemeen aanvaarde idee over wat de realiteit is of niet is, dan twijfelen we aan de functies van het perceptievermogen van die persoon.

Stel dat de realiteit inderdaad iets is dat buiten onszelf bestaat, iets dat zonder bewustzijn of perceptie voort blijft bestaan. Wat als de realiteit geen levend wezen nodig heeft om te kunnen zijn? Wat voor iets is de realiteit dan? Hoe zou je dit omschrijven?

Dit is een vraag die zich zeer moeilijk laat beantwoorden omdat het onmogelijk is om ons voor te stellen wat de realiteit is zonder ons bewustzijn. We zitten als het ware gevangen in ons perceptievermogen en kunnen daarom de realiteit niet interpreteren of omschrijven als iets dat los van onszelf bestaat.

Het concept realiteit is eveneens iets dat we zelf bedacht hebben, zonder menselijke interactie is er niets dat als dusdanig wordt aangeduid of gecategoriseerd. Wanneer de realiteit als een fenomeen wordt afgebakend, dan impliceert dit dat het tegengestelde van de realiteit ook moet bestaan. We denken te weten wat de realiteit is en wat ze niet is. Maar we kunnen dit slechts beoordelen binnen de beperkte grenzen van ons perceptievermogen. Dus eigenlijk kunnen we onszelf alleen maar iets wijsmaken en binnen het kader van die illusie afspraken maken.

Dat de realiteit veranderlijk is en onderhevig aan het perceptievermogen is een feit. Want elk levend wezen op aarde ervaart de realiteit op een andere manier. Zo zal de realiteit van een bacterie er anders uitzien dan de realiteit van een dolfijn. Er zullen ongetwijfeld wel mensen zijn die ervan overtuigd zijn dat het perceptievermogen van de mens superieur is ten opzichte van dat van andere wezens. En dat daarom de realiteit die een mens ervaart de ‘juiste’ perceptie is. Zulke denkwijze functioneert zeer nauw binnen de beperking van de eigen vermogens. Een denkwijze die mij interessanter lijkt, gaat ervan uit dat de perceptie van elk levend wezen een bijdrage levert aan het concept realiteit. Dat elke visie, elke bewustzijnsvorm, een elementair en evenwaardig deeltje vormt van de algemene ervaring van het leven. En we kunnen het denkveld zelfs nog breder open trekken door niet alleen levende wezens capabel te achten om een realiteit te ervaren. Want wie zegt dat planten geen realiteit ervaren? Of rotsen? Of de tafel waarop ik nu aan het schrijven ben?

Misschien ben ik ondertussen de aandacht van een deel van mijn lezers verloren. Het stellen dat een tafel een vorm van bewustzijn heeft, is voor veel mensen dan ook een brug te ver. En ik kan dat begrijpen. Maar anderzijds vraag ik me ook af waar de grens dan precies getrokken wordt? Moeten we het concept realiteit linken aan het hebben van een zenuwstelsel en hersenen? Of nemen we de percepties van de plantenwereld er ook nog bij als willen weten waar het ervaren van de realiteit precies eindigt en begint?

Het lijkt me alleszins wel duidelijk dat de realiteit zich minder gemakkelijk en afgelijnd laat definiëren dan dat veel mensen denken. Als men mij dan ook het advies geeft om ‘realistisch’ te zijn, dan kan ik daar weinig betekenis aan geven. Of toch niet de betekenis die het gros van de mensen voor ogen heeft bij het horen van die woorden.

Ik leef volgens de wetenschap die zegt dat ikzelf verantwoordelijk ben voor mijn realiteit. Alles wat ik als realistisch beschouw, kan zich manifesteren in mijn realiteit. Ik wacht niet op gunstige omstandigheden, maar ik creëer zelf mijn omstandigheden. En daarmee bedoel ik dat de keuze om op een bepaalde manier ergens op te reageren geheel bij mezelf ligt. Wat ik denk, ervaar en voel is het product van mijn perceptievermogen. Het is aan mij om dat perceptievermogen zodanig af te stellen dat ik er baat bij heb.

Ik ben ook kritisch als het gaat over de percepties waarmee mijn hersenen komen aandraven. Want ik weet dat ze vaak veiligheidshalve vanuit gewoonte ontstaan. Mijn ingebakken, aangeleerde responsen en interpretaties zijn niet altijd de meest gunstige of slimste. Mijn tekst genaamd ‘Het brein en ik’ sluit naadloos aan bij deze slotwoorden.

Het verhaal van je leven

Het is mij opgevallen hoe graag mensen een verhaal vertellen over zichzelf. Elke gewoonte, overtuiging en zielensmart wordt toegeschreven aan het levensverhaal waarmee ze zich identificeren. Vaak bestaat de kern van zo’n levensverhaal uit een moeilijke kindertijd, een ziekte of een traumatische gebeurtenis. Gebeurtenissen uit het verleden worden verantwoordelijk geacht voor de huidige staat van zijn.

“Omdat ik als kind misbruikt werd, ben ik nu zeer gesloten en achterdochtig van aard.”
“Ik kan mezelf niet veranderen, want depressie is erfelijk in mijn familie.”
“Ik ben zeer onzeker en kwetsbaar, daarom ga ik bepaalde uitdagingen uit zelfbescherming liever uit de weg.”

Dit zijn slechts drie beknopte voorbeelden van verhalen die mensen over zichzelf kunnen vertellen. Met het verstrijken der jaren stopt de verteller vaak met het uitbreiden van zijn verhaal en blijft het reeds vertelde steeds herhaald worden. Elke nieuwe ontmoeting nodigt uit om het vast gehanteerde levensverhaal vanonder het stof te halen.

Jammer genoeg is het gros van de vertelde verhalen die ik hoor negatief van aard. Zelfmedelijden vormt niet zelden een prominent onderdeel van het verhaal. Het probleem ligt in het gevoel van machteloosheid ten opzichte van het verhaal waarin men zich bevindt. Veel mensen beschouwen zich als een speelbal van het lot en zijn ervan overtuigd dat geluk iets is dat enkel bij toeval kan plaatsvinden.

De moeilijke omstandigheden, zoals een traumatische jeugd of erfelijkheidsfactoren, dienen zich inderdaad aan als iets waar je geen controle over hebt. Maar het verhaal dat je er achteraf over vertelt, is wel volledig naar keuze in te vullen. Het is een keuze om verbitterd en negatief rond te lopen omdat je je een slachtoffer voelt. Het verhaal over de pijn die je hebt doorstaan, kan evengoed een inspirerend positief verhaal worden. Misschien kunnen mensen zich herkennen in jouw verhaal en zich daardoor getroost voelen. Voordat je uit gewoonte begint te vertellen, vraag jezelf eens af wie er baat heeft bij het horen van jouw verhaal?

Ik vind het steeds moeilijker om lang te luisteren naar de trieste verhalen waarmee mensen zich hypnotiseren. Het delen van je smarten kan natuurlijk helend werken, maar er moet dan ook een verlangen naar transformatie op volgen. Wie er deugd bij heeft om zijn negatieve verhaal keer op keer te vertellen, graaft zichzelf steeds dieper in. Als je echt los wil komen van de pijnlijke gevoelens die je verhaal meebrengt, dan moet je in de eerste plaats stoppen met het te vertellen.

Je kunt, wanneer je maar wil, een geheel nieuw verhaal over jezelf vertellen. Alles is mogelijk! Alleen jij kunt bepalen wat voor iemand je wil zijn. En welke termen je jezelf toeschrijft. Ik zeg niet dat het nieuwe verhaal van de ene dag op de andere geïntegreerd zal zijn in jouw overtuigingen en werkelijkheid. Transformatie is vaak een traag en weerbarstig proces. Maar met wilskracht en doorzetting kun je gestaag schrijven aan het verhaal waar je trots op bent.

En tot slot nog dit: hoe prachtig of ontroerend je verhaal ook mag zijn, wees karig met het verspreiden van je vertelsels. Leer aanvoelen wanneer een goed moment om te vertellen zich aandient. Iedereen vindt zijn eigen verhaal het belangrijkste op aarde, het ego is daar verantwoordelijk voor. Wees dus kritisch op jezelf en geef je ego niet altijd waar het om vraagt.

Jij bent de schrijver van jouw verhaal. Wees niet bang om creatief en origineel te zijn!

Jij bent de schrijver van jouw verhaal. Wees niet bang om creatief en origineel te zijn!

Het brein en ik

Vanaf het moment dat het tot mij doordrong dat er een wezenlijk verschil bestaat tussen mijn brein en mijn ware ik, begon er veel te veranderen. Het was een cruciaal inzicht dat nodig was om de oneindigheid van mijn mogelijkheden te kunnen vatten.

Ik zag in dat mijn ware ik uit een oneindig creatief bewustzijn bestaat, dat vanuit liefde handelt. Mijn brein daarentegen, staat in voor mijn fysiek zelfbehoud en klampt zich daarom graag vast aan gewoonte en routine. Alles wat het brein herkent als veilig of plezierig, wil het zich eigen maken. Uitdagingen buiten de comfortzone zijn voor het brein alles behalve aanlokkelijk. Het neemt niet graag risico’s en blinkt uit in het overdrijven en panikeren.

Veel mensen zijn slaaf van hun brein, zonder dat ze het beseffen. Dat komt dan ook omdat ze zichzelf identificeren met hun brein. Ze denken dat zijzelf de impulsen van hun brein zijn en dat ze handelen vanuit keuze. Over het al dan niet hebben van een vrije wil, is doorheen de geschiedenis al veel gezegd geweest. Voor mij het is het alleszins duidelijk dat ik, het bewustzijn of de wilskracht achter het brein, de gewoontes en patronen van mijn brein kan veranderen.

Ik kan mijn brein dingen afleren en aanleren. Dit gaat vaak gepaard met weerstand. Soms drama. En vooral het begin is moeilijk. Maar als ik écht iets wil en blijf volharden, dan komt er gegarandeerd resultaat. En dat zet dan deuren open naar nog meer mogelijkheden.

Zelfvertrouwen is onontbeerlijk in het proces der zelfontwikkeling. Als ik geen vertrouwen heb in mezelf, in mijn kracht en transformatie, dan saboteer ik mezelf. Enkel een vanzelfsprekend vertrouwen in het tot stand komen van mijn visualisaties, is de brandstof waarop mijn creatieve vermogens draaien.

Het zogezegde ‘boetseren’ van het brein en van de identiteit is wat ik als zelfontwikkeling zou omschrijven. Je ontwikkelt jezelf tot de best mogelijke versie van jezelf.

Het bewustzijn kan creëren, maar kan evengoed loslaten en enkel observeren. In beide gevallen wordt er ervaring opgedaan. En dat is uiteindelijk het enige dat telt. De aard van de ervaring krijgt geen oordeel toegeschreven. Niets is ‘goed’ of ‘slecht’. Het ‘is’ gewoon.

Maar wie in de mogelijkheid is om het bewustzijn aan te spreken, kan zijn realiteit scheppen. Als jij nu deze tekst aan het lezen ben, dan is dat omdat je jezelf eraan herinnert dat dit mogelijk is. Dat jij de creator bent van jouw levensverhaal.

Het individu dat je denkt te zijn, heeft geen vaste vorm. Je kan zijn wat of wie je wil zijn. Maar weet dat het scheppingsproces, net als een geboorte, niet altijd even pijnloos verloopt. De beloning is echter groot.

 

Mijn 'omgekeerd' dagboek

Ik heb een 'omgekeerd’ dagboek. Dit is een boekje waarin ik 's ochtends niets dan mooie dingen over mezelf en de aanbrekende dag schrijf. Ik vertel bijvoorbeeld hoe gezond, sterk en zelfzeker ik mij voel. Hoe ik mezelf en anderen positief zal verrassen. Hoe dankbaar ik ben voor voor de kleine dingen.

Elke dag is natuurlijk anders, maar ik begin steeds met krachtige mooie woorden. Alles wat ik schrijf, VOEL ik ook werkelijk, het is dus in feite een visualisatie oefening. Het is het eerste wat ik doe als ik opsta. Elke dag 1 pagina. Als de pagina vol staat, dan lees ik alles nog eens na. Met mijn volle aandacht en inlevingsvermogen.

De kracht van woorden (en gedachten) is niet te onderschatten. Indien de energetische trilling zichtbaar zou zijn, dan zou je dit boekje werkelijkheid zien oplichten ☺️

In plaats van bij het wakker worden meteen te denken aan de dagelijkse beslommeringen, denk ik aan wat ik voor mezelf wens. Ik visualiseer het gevoel van mijn dag en start deze dan ook altijd positief. Het is een techniek die ik voor mezelf ontworpen heb en waar ik veel 'geloof' aan hecht. Probeer het zelf maar eens. Denk er niet teveel over na, maar VOEL wat je graag wil voelen. 💗

dagboek.jpg

Het schriftelijke vervolg op mijn filmpje over visualisatie

Wat visualisatie precies inhoudt, dat besprak ik in mijn filmpje. Hier wil ik even dieper ingaan op enkele veelvoorkomende vragen en misvattingen omtrent visualisatie.

1 . Kan ik visualiseren dat ik de lotto win?
Ja, dat kan zeker. Maar de kans is klein dat deze visualisatie werkelijk wordt omdat je jezelf in een machteloze positie visualiseert. Als je je inbeeldt dat rijkdom vanuit kansspelen voortkomt en niet vanuit je eigen mogelijkheden, dan stel je iets of iemand anders verantwoordelijk voor jouw welvaart. Het impliceert dat je afhankelijk bent van iets extern en dat je weinig vertrouwen hebt in je eigen vermogens om geld te verwerven. Het is dan beter om het gevoel van overvloed en rijkdom te simuleren, zonder daar een specifieke oorzaak bij te bedenken. Stel je bijvoorbeeld voor hoe het zou voelen indien je meer dan genoeg geld op je rekening had. Wat zou je dan doen en denken? Prent je elke dag enkele minuten het gevoel van financiële zorgeloosheid in en ervaar dit met je hele wezen.

Verstoor de ontluikende visualisatie niet door twijfels te hebben. Als je twijfel voelt, dan zul je twijfel krijgen. Misschien schiet het in je achterhoofd dat het voelen van rijkdom te confronterend is in contrast met je huidige situatie. En dat je door het inbeelden van wat (nog) niet is jezelf alleen maar kwelt. Terwijl je dit denkt, bevestig je in feite je gebrek aan rijkdom. Deze bevestiging is een uitvergroting van de situatie waarin je je niet wil bevinden. Alles wat je denkt en voelt, weerspiegelt zich uiteindelijk in jouw realiteit. Wees daarom selectief en voel en denk alleen datgene waar je naar verlangt. Laat het zelfmedelijden en scepticisme buiten spel.

Het kan zijn dat het voelen van rijkdom en overvloed zich niet letterlijk vertaalt naar een gespekte bankrekening. De materie is variabel, maar de gevoelens niet. Misschien voel je je op een dag rijk en onbeperkt in je mogelijkheden en staat dit los van het hebben van geld. Dat is juist het mooie aan visualisaties; de vorm waarin ze zich manifesteren komt soms als een verrassing.

2. Dus ik hoef alleen maar vanuit mijn luie stoel te visualiseren en alles valt in mijn schoot?
Neen, zo werkt het niet. Om een visualisatie werkelijkheid te doen worden, moet ze gepaard gaan met overeenstemmende acties. Niet alleen je gedachten en gevoelens weerspiegelen zich in je realiteit, maar evenzeer je handelingen. Als je vanuit vertrouwen handelt, wetende dat je je in de richting van je doelen aan het begeven bent, dan ben je een magneet voor datgene waar je naar streeft.

Om even een persoonlijk voorbeeld te geven: ik heb enorm veel werk gestoken in het tot stand brengen van mijn boek. Jarenlang heb ik me van tijd tot tijd teruggetrokken om te schrijven. Eenmaal alles op papier stond, liet ik het nalezen en corrigeren door verschillende vrienden. Ik visualiseerde mezelf meermaals met mijn boek in handen en ik wist zeker dat dit werkelijkheid zou worden. Hoe precies, dat wist ik nog niet, maar ik had er vertrouwen in dat ik wel een manier zou vinden.

‘Toevallig’ ontdekte ik het bestaan van Willems Uitgevers en ik vond meteen dat hun concept goed zou aansluiten bij mijn verhaal. Ik schreef de gegevens van deze uitgeverij op een papiertje en liet het vervolgens nog een jaar rondslingeren. De dag dat ik hen mijn manuscript doorstuurde, kreeg ik tot mijn vreugde zeer snel een positieve respons. Voor ik het wist had ik een contract en zou mijn boek binnen de zes maanden uitgebracht worden. Ik vond dat ik weinig moeite had moeten doen om deze samenwerking tot stand te brengen. Velen zeiden dat ik ‘geluk’ had gehad, want dat het vinden van een uitgeverij absoluut niet gemakkelijk was. Maar ik had natuurlijk jarenlang in vertrouwen en geduldig gewerkt aan mijn droom, alles was reeds diverse malen mentaal en gevoelsmatig gesimuleerd geweest, waardoor de uiteindelijke realisatie vlot tot stand kon komen. De materiële feiten resoneerden volledig met mijn energetische simulatie.

3. Ik ben single en wil graag een relatie. Kan ik liefde visualiseren? 
Absoluut. Als jong meisje en puber stond het hebben van een liefdevolle partner bovenaan op mijn verlanglijstje. Het liefdevolle contact met een knappe jongen was dan ook het onderwerp bij uitstek in mijn visualisaties. Ik kan dan ook zeggen dat ik nooit een gebrek aan liefde of genegenheid heb ervaren. Ik heb me nooit eenzaam of ongewild gevoeld. Natuurlijk weet ik ook wat liefdesverdriet is, dat hoort er nu eenmaal ook bij. Maar ik weet zeer goed wat het is om een standvastige liefdesrelatie te hebben met iemand.

Misschien heb je een specifieke persoon in gedachten waarmee je graag een relatie zou aangaan. Dan kun je aan deze persoon denken tijdens het visualiseren, ongeacht de liefde in de realiteit wederzijds is of niet. Zoals ik al zei, kan de gemanifesteerde visualisatie anders uitdraaien dan dat je het hebt ingebeeld. Maar de gevoelens die je tijdens de visualisatie voelde, die zullen sowieso werkelijkheid worden. Als je geborgenheid voelde, dan zul je geborgenheid krijgen. Dus ‘gebruik’ die andere persoon gerust als opwekker van de gevoelens waar je naar streeft.

Tot slot geef ik nog enkele praktische tips om je visualisaties aan kracht bij te zetten:

- SCHRIJF je dromen en verlangens neer op papier. En terwijl je aan het schrijven bent, VOEL dan waarover je het hebt. Steek het papiertje onder je matras of achter de spiegel waarin je elke dag kijkt. De woorden worden nu letterlijk op jou geprojecteerd.

- DOE in het dagelijkse leven ALSOF je reeds bereikt hebt wat je wilt. Speel een soort toneeltje. Wie zich rijk voelt, zal bijvoorbeeld niet klagen dat het leven duur is. Waarmee ik niet wil zeggen dat je onbezonnen geld moet gaan uitgeven. Transformatie vraagt tijd. Maar je kunt je in je hoofd ondertussen wel al de rijkste mens op aarde voelen. Of als het liefde betreft: doe alsof er thuis een partner op jou wacht. Voel hoe dat zou voelen en loop met dat gevoel een hele dag rond. Of stel dat je chronisch ziek bent. In plaats van gebukt onder pijn door het huis te schuifelen, zet je je rug en schouders recht en doe je alsof je een fit en gezond mens bent. Al is het maar voor even. Elke dag. Dit laatste heb ik zelf ook toegepast in tijden van ziekte.

- Heb VERTROUWEN en GEDULD. Soms kunnen de manifestaties indrukwekkend snel gaan en soms vraagt het tijd om verandering te zien.

- THE SKY IS NOT THE LIMIT: alles is mogelijk in je visualisaties. Leg jezelf geen beperkingen op. Geef je inbeeldingsvermogen vrij spel, er zijn geen regels. Wees creatief en zet je geest open voor alles wat goed voelt. Oordeel niet.

Ik wens je veel motivatie, zelfvertrouwen, inspiratie en succes!

Meditatie

Het ging vroeger met veel tegenzin gepaard, maar nu kijk ik echt uit naar meditatiemomenten. Het zijn momenten waarop ik mezelf een plezier doe door mijn verhaal even los te laten. Alle gedachten over mijn doen en laten gaan dan aan de kant en maken plaats voor... NIETS. Niets dan observerende stilte, zonder oordeel noch verlangen.

Mediteren is zeer heilzaam tijdens ziekte en moeilijke momenten. Een chronische ziekte motiveerde mij om meditatie in mijn dagelijks leven te implementeren. Ik deed het aanvankelijk uit wanhoop en noodzaak, om mezelf te helpen, maar nu heb ik geen specifieke beweegreden meer nodig. Nu mediteer ik gewoon omdat het goed voelt. Het vult mij aan en laadt mij op, net zoals eten en drinken.

Het zou naar mijn mening een grote hulp zijn indien de medische wereld meer aandacht zou schenken aan de ontwikkeling van de innerlijke wereld. Stel dat je naast de reguliere behandeling op fysiek niveau ook nog een begeleiding op mentaal niveau zou kunnen krijgen. Dan is het plaatje écht compleet. In tijden van extreme ziekte had ik hier nood aan. Mijn lichaam werd behandeld, maar mentaal verloor ik de pedalen. Lichaam en geest zijn elkaars spiegelbeeld, het ene kan niet los van het andere gezien worden.

53905707_553406061847107_5412991263613911040_n.jpg

De kracht van gedachten

De scheppende kracht van gedachten wordt veelal onderschat. De hamvraag is: heb ik controle over mijn gedachten, of hebben mijn gedachten controle over mij?

Onze realiteit en zelfbeeld ontstaan vanuit het denken. We zijn wie we denken dat we zijn. En we stralen dat idee uit naar anderen. Identiteit is een maakbaar gegeven. We zijn vormgevers, creators, van onszelf. 

Een denkwereld die niet bewust gehanteerd wordt, begint te woekeren. Bepaalde destructieve gedachtepatronen kun je best tijdig vaststellen en bijsturen alvorens ze genesteld raken in de hersenen.

Diverse malen kreeg ik te horen dat ik zou moeten leren leven met een ongeneeslijke ziekte. Dat ik 'beperkt' was. Het is echter niet een ziekte die me beperkt, maar de gedachten die ik erover heb.

De worsteling met mezelf, met mijn gezondheid, is een proces van bewustwording. Dankzij deze uitdaging leer ik mezelf kennen en evolueer ik snel. Stap per stap leer ik mijn innerlijke kracht beter begrijpen en hanteren. 

Ik maakte onderstaand beeld enkele jaren geleden, toen ik nog het meest van de tijd gebukt ging onder mijn gedachten. Ze hielden mij wakker, joegen me op of maakten me bang. Het was aan mij om terug meester te worden in mijn hoofd. Een proces dat de dag van vandaag nog steeds in ontwikkeling is. Maar ik zie resultaat. Er is verandering. Ik voel mij lichter en vrijer.

Mijn verhaal verschijnt begin juni bij Willems Uitgevers. 'Auto-Immuun: van ziekte naar inzicht' beschrijft het bewustwordingsproces dat voor mij onlosmakelijk verbonden is aan mijn fysiek welzijn.

De Woekeraar  - 2013 - mixed media - Geïnspireerd op het beeld van Rodin,  De Denker

De Woekeraar - 2013 - mixed media - Geïnspireerd op het beeld van Rodin, De Denker

Over mijn boek: 'Auto-Immuun: van ziekte naar inzicht'

Een chronische ziekte speelt zich veelal onzichtbaar, in de privésfeer, af. Mensen die worstelen met een chronische ziekte botsen dan ook vaak op onbegrip.

Omdat ik nergens heen kon met mijn gedachten over langdurig ziek zijn, ben ik erover gaan schrijven. Ik heb altijd al geschreven, van poëzie tot kortverhalen. Het waren vooral de inzichten die voortkwamen uit chronische ellende die ik de moeite waard vond om in boekvorm uit te geven.

In ‘Auto-Immuun: van ziekte naar inzicht’ beschrijf ik een uitgebreide zoektocht. Uit pure wanhoop was ik bereid om werkelijk alles te proberen. Ik ervoer meerdere dieptepunten, maar wist op een gegeven moment toch het roer om te gooien.

Ik constateerde dat het antwoord tot verlossing in mezelf lag. Dat de ziekte mij enorm motiveerde om mezelf bewust te ontwikkelen. En langzaam maar zeker transformeerde de ziekte van een last naar een leermeester.

Om de essentie van mijn zoektocht en inzichten vorm te geven, speelde de specifieke benaming van de aandoening geen rol. Wel suggereer ik de aard ervan in de titel van mijn boek.

Ik beschouw de ziekte als een kreet om aandacht. Ik die aandacht vraag van mezelf. Omdat ik zo slecht luisterde naar mezelf, moest mijn lichaam schreeuwen. Nu ben ik bereid om te luisteren naar kleine gewaarwordingen, ook al lijken ze het op het eerste zicht onbelangrijk. Ik heb geleerd om de kleine dingen niet te onderschatten. Tot de dag van vandaag train ik mij in het (h)erkennen van subtiele gevoelens.

Mijn boek Auto-Immuun gaat in feite over veel meer dan ziekte. Zo stel ik vragen over identiteit, sociale status, prestatiedrang en 'zingeving' waar volgens mij velen zich in kunnen herkennen.

Deze foto werd gemaakt in een periode dat ik me onoverwinnelijk voelde. De krijgster in mij trad naar voren, met al haar wilskracht en zelfzekerheid. Ik kan altijd op haar rekenen.

Deze foto werd gemaakt in een periode dat ik me onoverwinnelijk voelde. De krijgster in mij trad naar voren, met al haar wilskracht en zelfzekerheid. Ik kan altijd op haar rekenen.