Meditatie

Het ging vroeger met veel tegenzin gepaard, maar nu kijk ik echt uit naar meditatiemomenten. Het zijn momenten waarop ik mezelf een plezier doe door mijn verhaal even los te laten. Alle gedachten over mijn doen en laten gaan dan aan de kant en maken plaats voor... NIETS. Niets dan observerende stilte, zonder oordeel noch verlangen.

Mediteren is zeer heilzaam tijdens ziekte en moeilijke momenten. Een chronische ziekte motiveerde mij om meditatie in mijn dagelijks leven te implementeren. Ik deed het aanvankelijk uit wanhoop en noodzaak, om mezelf te helpen, maar nu heb ik geen specifieke beweegreden meer nodig. Nu mediteer ik gewoon omdat het goed voelt. Het vult mij aan en laadt mij op, net zoals eten en drinken.

Het zou naar mijn mening een grote hulp zijn indien de medische wereld meer aandacht zou schenken aan de ontwikkeling van de innerlijke wereld. Stel dat je naast de reguliere behandeling op fysiek niveau ook nog een begeleiding op mentaal niveau zou kunnen krijgen. Dan is het plaatje écht compleet. In tijden van extreme ziekte had ik hier nood aan. Mijn lichaam werd behandeld, maar mentaal verloor ik de pedalen. Lichaam en geest zijn elkaars spiegelbeeld, het ene kan niet los van het andere gezien worden.

53905707_553406061847107_5412991263613911040_n.jpg

De kracht van gedachten

De scheppende kracht van gedachten wordt veelal onderschat. De hamvraag is: heb ik controle over mijn gedachten, of hebben mijn gedachten controle over mij?

Onze realiteit en zelfbeeld ontstaan vanuit het denken. We zijn wie we denken dat we zijn. En we stralen dat idee uit naar anderen. Identiteit is een maakbaar gegeven. We zijn vormgevers, creators, van onszelf. 

Een denkwereld die niet bewust gehanteerd wordt, begint te woekeren. Bepaalde destructieve gedachtepatronen kun je best tijdig vaststellen en bijsturen alvorens ze genesteld raken in de hersenen.

Diverse malen kreeg ik te horen dat ik zou moeten leren leven met een ongeneeslijke ziekte. Dat ik 'beperkt' was. Het is echter niet een ziekte die me beperkt, maar de gedachten die ik erover heb.

De worsteling met mezelf, met mijn gezondheid, is een proces van bewustwording. Dankzij deze uitdaging leer ik mezelf kennen en evolueer ik snel. Stap per stap leer ik mijn innerlijke kracht beter begrijpen en hanteren. 

Ik maakte onderstaand beeld enkele jaren geleden, toen ik nog het meest van de tijd gebukt ging onder mijn gedachten. Ze hielden mij wakker, joegen me op of maakten me bang. Het was aan mij om terug meester te worden in mijn hoofd. Een proces dat de dag van vandaag nog steeds in ontwikkeling is. Maar ik zie resultaat. Er is verandering. Ik voel mij lichter en vrijer.

Mijn verhaal verschijnt begin juni bij Willems Uitgevers. 'Auto-Immuun: van ziekte naar inzicht' beschrijft het bewustwordingsproces dat voor mij onlosmakelijk verbonden is aan mijn fysiek welzijn.

De Woekeraar  - 2013 - mixed media - Geïnspireerd op het beeld van Rodin,  De Denker

De Woekeraar - 2013 - mixed media - Geïnspireerd op het beeld van Rodin, De Denker

Over mijn boek: 'Auto-Immuun: van ziekte naar inzicht'

Een chronische ziekte speelt zich veelal onzichtbaar, in de privésfeer, af. Mensen die worstelen met een chronische ziekte botsen dan ook vaak op onbegrip.

Omdat ik nergens heen kon met mijn gedachten over langdurig ziek zijn, ben ik erover gaan schrijven. Ik heb altijd al geschreven, van poëzie tot kortverhalen. Het waren vooral de inzichten die voortkwamen uit chronische ellende die ik de moeite waard vond om in boekvorm uit te geven.

In ‘Auto-Immuun: van ziekte naar inzicht’ beschrijf ik een uitgebreide zoektocht. Uit pure wanhoop was ik bereid om werkelijk alles te proberen. Ik ervoer meerdere dieptepunten, maar wist op een gegeven moment toch het roer om te gooien.

Ik constateerde dat het antwoord tot verlossing in mezelf lag. Dat de ziekte mij enorm motiveerde om mezelf bewust te ontwikkelen. En langzaam maar zeker transformeerde de ziekte van een last naar een leermeester.

Om de essentie van mijn zoektocht en inzichten vorm te geven, speelde de specifieke benaming van de aandoening geen rol. Wel suggereer ik de aard ervan in de titel van mijn boek.

Ik beschouw de ziekte als een kreet om aandacht. Ik die aandacht vraag van mezelf. Omdat ik zo slecht luisterde naar mezelf, moest mijn lichaam schreeuwen. Nu ben ik bereid om te luisteren naar kleine gewaarwordingen, ook al lijken ze het op het eerste zicht onbelangrijk. Ik heb geleerd om de kleine dingen niet te onderschatten. Tot de dag van vandaag train ik mij in het (h)erkennen van subtiele gevoelens.

Mijn boek Auto-Immuun gaat in feite over veel meer dan ziekte. Zo stel ik vragen over identiteit, sociale status, prestatiedrang en 'zingeving' waar volgens mij velen zich in kunnen herkennen.

Deze foto werd gemaakt in een periode dat ik me onoverwinnelijk voelde. De krijgster in mij trad naar voren, met al haar wilskracht en zelfzekerheid. Ik kan altijd op haar rekenen.

Deze foto werd gemaakt in een periode dat ik me onoverwinnelijk voelde. De krijgster in mij trad naar voren, met al haar wilskracht en zelfzekerheid. Ik kan altijd op haar rekenen.