meditatie

Bewuste creators in het collectief bewustzijn

Onderweg, ergens halverwege mijn duistere pubertijd, verloor ik de verantwoordelijkheid voor mijn leven uit het oog. Het herinneren van het meesterschap over mijn realiteit, vroeg om diepgaand lijden en evenveel contemplatie. Achteraf gezien was dit de kortste weg naar de persoon die ik vandaag met plezier ben. Het invullen en scheppen van een leven is zoveel doelgerichter en aangenamer wanneer je doordrongen bent van het besef over je verantwoordelijkheid en scheppingskracht van je leven.

Creëren doen we allemaal; ieders leven is een unieke schepping. Maar er is een groot verschil tussen bewust en onbewust creëren. Wanneer het je voorkomt dat je je pad niet zelf uitstippelt en dat alles je zomaar overkomt, dan ben je geen bewuste schepper. En dan voel je je ook niet verantwoordelijk voor wat er zich allemaal voordoet in je leven. Let wel, jezelf verantwoordelijk stellen voor je ervaringen is niet hetzelfde als jezelf met schuldgevoelens opzadelen. Je kunt je bewust zijn van je keuzes en de daaropvolgende situaties zonder daarover negatief te  oordelen. Diegene die de touwtjes in handen heeft, kijkt vooruit naar het doel. Wie achterom kijkt om te sakkeren over de afgelegde weg zal gegarandeerd vroeg of laat weer tegen iets anders aanbotsen. Schuldgevoelens tasten bovendien het zelfbeeld aan.

Het woord verantwoordelijkheid heeft misschien een nogal zware bijklank. Als een last die gedragen moet worden. Een vrijheid die zich plots tegen jou kan keren. Dat maakt dat we voorzichtig handelen en onszelf hardhandig op de vingers tikken als de gemaakte keuzes leed met zich meebrengen. Nog veel liever willen we de verantwoordelijkheid naar iets of iemand anders toeschuiven dan te beseffen dat niemand anders dan wijzelf verantwoordelijk zijn voor ons lijden. Veel mensen kiezen onbewust voor deze laatste optie, ook omdat het logisch lijkt om jezelf weinig tot geen zeggenschap over het reilen van je leven toe te schrijven. Daarvoor hebben we God, het lot en toeval bedacht.

Het zal dan ook veel mensen tegen de borst stoten dat ik mezelf vereenzelvig met God, het lot en toeval. Want ik neem de volledige verantwoordelijkheid voor mijn ervaringen. Voor mijn hele bestaan. Dat betekent niet dat ik niet dankbaar kan zijn ten opzichte van ‘iets groter’ dat ik vanuit mijn menselijk perspectief niet kan vatten. Dat ‘iets’ zouden velen God noemen. Ik noem het een deel van mezelf dat (nog) ontoereikend is. Het is mijn geëxternaliseerd (onder)bewustzijn, als een reflectie van mijn interne leefwereld op mijn externe leefwereld. Alles wat in het klein plaatsvindt, weerspiegelt ook in het grote.

Intens beseffen dat niemand anders dan jijzelf de controle heeft over wat je denkt, voelt en zodus ervaart, brengt een enorm bevrijdend gevoel teweeg. Het bewust scheppen van je gewaarwordingen is een Goddelijke handeling. Maar de dualistische wereld waarin we ons bevinden, dicteert dat alles haar tegengestelde moet hebben om te kunnen bestaan. (zie mijn tekst ‘Harmonieus leven in de dualiteit: een kwestie van evenwicht in de illusies’.)

Gezien vanuit de dualistische visie, kan verantwoordelijkheid niet bestaan zonder machteloosheid. Het valt immers niet te ontkennen dat er veel situaties en sferen op ons pad komen waarvan we kunnen stellen dat we ze niet zelf gecreëerd hebben. Dat komt omdat er naast ons individueel bewustzijn, datgene waar we meester over (kunnen) zijn, ook een collectief bewustzijn bestaat. Het collectief bewustzijn is de som van alle overtuigingen, ideeën, gedachten en gevoelens van alle mensen samen. Als een massa mensen ergens hetzelfde idee en gevoel over heeft, dan is dat het gedachtegoed dat zal primeren in hun samenleving.

Helaas wordt het merendeel van de mensen gedreven door angsten, alsook zijn er weinig mensen die bewust met zelfreflectie en -ontwikkeling bezig zijn. Dit weerspiegelt zich onder andere in de cultuur en het politieke klimaat. De wereld waarin we leven, is een co-creatie.

Wie zichzelf bewust ontwikkelt en open staat voor verandering en nieuwe ideeën, doet niet alleen zichzelf maar eveneens het collectieve bewustzijn een plezier. Elke ziel die groeit vormt een bijdrage aan het grotere geheel. En vele kleintjes samen, maken één groot.

Om die reden is er niets mooiers dan elkaar te helpen en om energie en inzichten uit te wisselen. Zelfontwikkeling is op termijn altijd gericht op het vervagen van de grens die het ‘ik’ van de ‘rest’ scheidt. Jezelf ontdekken, is de wereld ontdekken. En ook omgekeerd.

Het idee omtrent het bestaan van een collectief bewustzijn is niets nieuws. Het organiseren van bijeenkomsten waarbij de mentale krachten gebundeld worden om een bepaalde energie te manifesteren, is een eeuwenoud ritueel. Het gaat dan over mediteren en visualiseren in groep. Ik denk er zelf aan om binnenkort zulke bijeenkomsten te organiseren.

Zo lijkt het mij bijvoorbeeld een mooie energetische bijdrage om collectief de liefde en dankbaarheid voor Moeder Aarde en haar vruchten te benadrukken. Om in groep te focussen op de appreciatie voor de schoonheid van de natuur, als tegenwicht voor de destructieve onwetendheid waar haast niet meer naast te kijken valt. Ik hou u in elk geval op de hoogte van deze plannen…

_____________________________________________

Na het schrijven van deze tekst, beloonde ik mezelf door een video van Teal Swan te bekijken. Ik volg Teal Swan sedert enkele jaren en nadenken over haar woorden en daarin ook vaak herkenning vinden, is voor mij een ideaal moment van bezinning en rust. Haar video genaamd ‘Responsibility (Why, When and How To Take it)’ blijkt opmerkelijk goed aan te sluiten bij mijn persoonlijke bedenkingen. Het voelt als een bevestiging. Daarom deel ik deze video graag als aanvulling op wat er hierboven geschreven staat:

626a6a403b4e0a4c2292c14a05a38921.jpg

Antwoord op het artikel 'De schaduwkant van meditatie waar niemand over spreekt’.

Deze ochtend ontving ik de link naar het artikel van Peter Brems omtrent meditatie in mijn mailbox, genaamd ‘De schaduwkant van meditatie waar niemand over spreekt’. Mijn vermoeden dat het ging over het feit dat meditatie vaak alles behalve gemakkelijk is en zelfs enorm confronterend kan zijn, werd bij het lezen bevestigd. Er schuilt dan ook veel waarheid in het artikel.

Toch kon ik me, als ervaringsdeskundige, niet ontdoen van het idee dat meditatie hier onterecht wordt gezien als een ‘middel’ dat gevaarlijk kan zijn. Een ‘middel’ in de zin van een extern antwoord of formule, net zoals een medicijn. Deze denkwijze, die trouwens typerend is voor onze cultuur en tijdsgeest, impliceert dat de antwoorden om onszelf te helpen buiten onszelf te vinden zijn. Dat meditatie een techniek is die we kunnen uitproberen om te kijken of het ons ligt. Komen er onaangename gewaarwordingen tot stand, dan wordt de techniek afgedaan als ‘niet geschikt wegens bijwerkingen’. De oorzaak van de problematiek die tot uiting komt dankzij meditatie, wordt gezocht in het zogenaamde middel, terwijl meditatie in feite niets anders is (of kan zijn) dan een uitvergroting van wat er reeds speelt bij de persoon die mediteert.

De drempel die veel mensen voelen als het gaat over meditatie, wordt met de publicatie van schrijfsels van deze aard, alles behalve verlaagd. Het is echter wel waar dat veel mensen een onrealistisch beeld hebben van meditatie. Zoals het artikel beschrijft, worden de moeilijke gewaarwordingen die meditatie kan ontbloten, veelal niet voldoende belicht. De vanzelfsprekende connotatie met een lachende Boeddha op zijn kussen zit dan ook goed ingeprent.

Meditatie hoort niet positief of negatief  te zijn. Het zou zelfs goed zijn om helemaal niets te verwachten van meditatie. Om gewoon stil te zijn en te luisteren naar wat er intern speelt. Zonder oordeel of weerstand. Want dat is wat meditatie eigenlijk is: luisteren naar jezelf. Bewust voelen wat er zich onder de ruis van je dagelijkse leven roert. Je ogen dichtdoen en je op je ademhaling richten kan daarbij helpen. Het artikel van Brems is vooral gericht op wat er al dan niet uit meditatie te halen valt en waar de valkuilen liggen. Maar aan de eigenlijke definitie van meditatie wordt weinig aandacht besteed.

Men vergelijkt meditatie met psychotherapie, want ook deze op zelfontwikkeling gerichte techniek zou niet voor iedereen werken. “Geen enkele therapeutische interventie heeft altijd een positief effect.” Aldus Professor Filip Raes van de KU Leuven. De vraag is echter: wat versta je onder een positief effect? Is de bewustwording van negatieve of moeilijke gewaarwordingen door psychotherapie of meditatie niet juist iets positief? Of gaan we ervan uit dat deze technieken enkel ‘werken’ indien we er vrolijk en rustig van worden?

Op lange termijn kan frequente meditatie effectief bijdragen aan een constructieve gemoedstoestand of interne rust. Ik voel zelf hoe het integreren van een dagelijks meditatieritueel mij mentaal heeft veranderd. Net als zoveel mensen, ben ik ooit beginnen mediteren om er ‘beter’ van te worden. Om mezelf te verlossen van de innerlijke spanning die een eindeloze (en vaak onbewuste) gedachtestroom met zich meebrengt. En ook ik ervoer veel weerstand in het begin. Het was zeker niet plezierig te noemen, eerder confronterend. Mijn innerlijke commentator leek geen moment te kunnen zwijgen en het was dan ook verleidelijk om mezelf daarvoor te veroordelen. Soms doken er uit het niets onaangename gevoelens op die ik, uit gewoonte, zo snel mogelijk de kop wou indrukken. Het was gemakkelijk om te stellen dat ik mijn tijd aan het verspillen was door al dat stilzitten en dat het toch niet werkte. Gelukkig bleef ik volharden, want ik wist dankzij opzoekingswerk dat het normaal was om zulke dingen te ervaren.

Zoals het artikel aanhaalt in de besluitende tips, is meditatie een manier om de geest of denkwereld te trainen. En net zoals bij het trainen van je spieren kun je dus beter niet teveel ineens willen bereiken en het proces geleidelijk aan opbouwen. Het is normaal om weerstand en tegenzin te voelen wanneer je voor het eerst begint te trainen. Het is moeilijk, maar weet dat de moeilijkste dingen dankzij geduld en doorzettingsvermogen vaak de mooiste vruchten opleveren. Het is de moeite waard om jezelf van tijd tot tijd even onder druk te zetten.

De vraag of we allemaal moeten gaan mediteren, wordt in het artikel resoluut met een neen beantwoord. Het is inderdaad waar dat niets moet, dat de keuze om te mediteren volledig vanuit eigenliefde en nieuwsgierigheid dient te ontstaan en niet vanuit een gevoel van verplichting omdat we anders denken dat we ‘niet goed bezig’ zijn. Bewust dingen doen die moeilijk zijn, maar waarbij je wel het vermoeden hebt dat het je kan doen groeien, is absoluut een teken van eigenliefde. Het probleem is echter dat velen onder ons het moeilijke of negatieve liever uit de weg gaan. We gaan er quasi vanzelfsprekend van uit dat het niet hoort om moeilijke emoties te voelen. Dat er iets mis is met lijden. En dat we best voorzichtig  omspringen met technieken zoals meditatie die de kans op lijden (lees confrontatie met jezelf) vergroten. Dat is ook de ondertoon die voelbaar is in het artikel van Brems.

Het is een misvatting dat er iets verkeerd is aan het voelen van mentale pijn, spanning of andere negatieve gewaarwordingen. Reeds als kind krijgen we aangeleerd dat we beter streven naar geluk en blijheid en dat het uiten van de zogenaamde duisternis van ons bewustzijn niet geapprecieerd wordt.

De mensen die meditatie afzweren omdat ze zodanig geschrokken waren van de negatieve gevoelens die naar boven kwamen, laten in mijn ogen een mooie kans voorbij gaan. Want ze schrikken in feite enkel van zichzelf, van wat er al die tijd reeds onder het oppervlak van hun bewustzijn lag te sudderen. Het ervaren van zulke overweldigende confrontatie is eigenlijk een mooi cadeau, want het kan klaarheid scheppen in bepaalde werkpunten die misschien al jaren genegeerd worden. En de heftigheid van de ervaring is geen indicatie voor de hardnekkigheid van een werkpunt, maar eerder een teken van klaarheid. Het is ook zo dat de ideeën die we op onze gewaarwordingen projecteren vaak angstaanjagender zijn dan de ervaringen op zichzelf.

In onze cultuur zijn we meester in het negeren van onbewuste destructieve processen. De ervaring van iets ongewenst wordt meestal op iets of iemand anders afgeschoven. Weinig mensen achten zich verantwoordelijk voor hun lijden. Verantwoordelijk opnemen voor je lijden is trouwens niet hetzelfde als gebukt gaan onder schuldgevoelens. Het gaat eerder over jezelf weer in je kracht plaatsen, wetende dat je geen speelbal bent van externe factoren.

Stil worden, bewust naar je innerlijke stem luisteren of mediteren is absoluut een aanrader in contrast met de haastigheid van onze tijdsgeest. Als we niet ergens naartoe aan het hollen zijn, dan zitten we veelal voor een scherm. Televisie kijken of scrollen op de smartphone wordt verkeerdelijk beschouwd als tot rust komen, maar wanneer maken we eens tijd voor simpelweg ‘niets’? Voor gewoon stilzitten, al dan niet met de ogen dicht? Als we consequent fysiek en mentaal in beweging blijven, dan krijgen we geen duidelijk beeld over wat er in ons onderbewustzijn aan het groeien is. Enkel focus en stilte kan daarin meer klaarheid scheppen. Zoals met alles is doseren hier een sleutelwoord. Maar ook zelfvertrouwen. Want als je weet dat elke gewaarwording een product van eigen makelij is, dan ligt de sleutel tot verlossing steeds in eigen handen.

Link naar het artikel van Peter Brems: https://www.vrt.be/vrtnws/nl/2019/06/07/wat-als-mediteren-fout-loopt/

frustration meditation

Meditatie

Het ging vroeger met veel tegenzin gepaard, maar nu kijk ik echt uit naar meditatiemomenten. Het zijn momenten waarop ik mezelf een plezier doe door mijn verhaal even los te laten. Alle gedachten over mijn doen en laten gaan dan aan de kant en maken plaats voor... NIETS. Niets dan observerende stilte, zonder oordeel noch verlangen.

Mediteren is zeer heilzaam tijdens ziekte en moeilijke momenten. Een chronische ziekte motiveerde mij om meditatie in mijn dagelijks leven te implementeren. Ik deed het aanvankelijk uit wanhoop en noodzaak, om mezelf te helpen, maar nu heb ik geen specifieke beweegreden meer nodig. Nu mediteer ik gewoon omdat het goed voelt. Het vult mij aan en laadt mij op, net zoals eten en drinken.

Het zou naar mijn mening een grote hulp zijn indien de medische wereld meer aandacht zou schenken aan de ontwikkeling van de innerlijke wereld. Stel dat je naast de reguliere behandeling op fysiek niveau ook nog een begeleiding op mentaal niveau zou kunnen krijgen. Dan is het plaatje écht compleet. In tijden van extreme ziekte had ik hier nood aan. Mijn lichaam werd behandeld, maar mentaal verloor ik de pedalen. Lichaam en geest zijn elkaars spiegelbeeld, het ene kan niet los van het andere gezien worden.

53905707_553406061847107_5412991263613911040_n.jpg